เฝ้ามองหมู่ดาว จนลาลับไป ดั่งนักแสดงที่อยู่ลำพัง ผู้ไม่เคยรับรู้บทบาทที่ตนแสดง ผู้ไม่เคยรู้ตอนจบของเรื่องราว ดั่งท้องฟ้าสะท้อนจิตใจฉัน ทุกสรรพ์สีเริ่มปรากฏ เมื่อรุ่งอรุณมาถึง ฉันจะอ่านบทละครวรรคสุดท้าย สายฝนโปรยโอบกอดฉันไว้ ค่ำคืนนำทางสู่วันใหม่ แต่หัวใจฉันก็ยังคงเปียกปอน ในฝนที่ไม่ขาดสาย ฉันยังคงเดิน ราวกับกวีที่เจ็บปวดร้าวราน พยายามค้นหาคำตอบ พยายามซ่อนรอยน้ำตา แต่มันก็เป็นเช่นวงกลม คือไม่มีวันจบสิ้น เมื่อใดที่ฝนหยุดตก ฉันจะพลิกหน้ากระดาษ หน้าที่ละครบทแรกเริ่มต้น... มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทง เหตุใดฉันยังคงเฝ้าถาม ถามในสิ่งที่ฉันรู้คำตอบดีอยู่แล้ว? ผิดหรือที่ฉันเสียใจ ผิดหรือที่ฉันเจ็บปวด ผิดหรือที่ฉันจมอยู่กลางสายฝน ผิดหรือที่ฉันหวังให้คืนนี้ไม่จบลง ผิดหรือที่ฉันร้องไห้ แต่ฉันรู้...ว่ามันไม่ผิดที่จะร้องบทเพลงสุดท้าย เพราะความเป็นนิรันด์ได้จางหายไปแล้ว หากเพียงฉันตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ฉันจะเฝ้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ความทรงจำของเราที่จางหายทีละน้อย มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงฉัน เหตุใดฉันจึงยังคงเฝ้าถาม ถามในสิ่งที่ฉันรู้คำตอบดีอยู่แล้ว ฉันเห็นความโกรธ ฉันเห็นความเศร้า แต่กลับมีความเฉยชา ปิดไว้ เมื่อรุ่งอรุณมาถึง ฉันจะลงเล่นในบทถัดไป นับแต่สวมกอดฝนที่ไม่ขาดสาย ราตรีจะนำทางสู่รุ่งอรุณ แต่ถึงกระนั้น ใจฉันยังคงเปียกปอน มีแต่ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงฉัน เหตุใดฉันจึงยังคงเฝ้าถาม ถามในสิ่งที่ฉันรู้คำตอบดี...